حالت احساسى امام در موقع شنیدن خبر شهادت دوستانشان دیدنى است، با اینکه چون کوه صبورند و صبر مى‌کنند ولى سراپا عاطفه‌اند. مثلا وقتى شهید بهشتى شهید شدند ما جرات نمى‌کردیم به ایشان بگوییم. یکى از کارهاى من در طول این سه سال بعد از انقلاب، رساندن خبر شهادت دوستانشان است که باید به ایشان بدهم. سعى مى‌کنم از مجروح شدن شروع کنم، ولى امام این اواخر دیگر فرصت نمى‌دهند و تا مى‌گویم مثلا آقاى مدنى یا دستغیب مورد سو قصد واقع شدند. مى‌گفتند: شهید شدند؟ سکوت من همه چیز را روشن مى‌کرد. امام از شهادت مرحوم رجایى و بهشتى شدیدا متاثر شدند. و از صمیم قلب مى‌گفتند: «بهشتى مظلوم زیست و مظلوم مرد». . خمینى، احمد؛ دلیل آفتاب؛ ص 164.