یک روز حدود سى نفر از مادران و همسران شهدا به ملاقات هفتگى‌اى که خانواده‌هاى شهدا با امام داشتند، نرسیدند و از طرفى امام داشتند مشغول نماز مى‌شدند. قضیه را خدمتشان عرض کردم. اجازه فرمودند این عده در اتاق خصوصى خدمت ایشان برسند. اینها هم که ملاقات معمولى‌شان تبدیل به ملاقات خصوصى شده بود سر از پا نمى‌شناختند و گریه و اشک را سر داده بودند. من که احساس کردم اینها از خوشحالى دارند امام را اذیت مى‌کنند قدرى ناراحت شدم (چون وقت بین نماز ظهر و عصر بود و امام داشتند تعقیبات نماز و نوافلشان را مى‌خواندند) و به آنها گفتم زود رد بشوید. این را با عصبانیت گفتم و نسبت به حال خودم بى‌توجه بودم. امام نگرانى مرا که دیدند با خوشرویى به من فرمودند: «خوب حال شما چطور است؟ شما چرا اظهار ناراحتى مى‌کنید. بگذارید اینها راحت باشند. ناراحتشان نکنید.» خلاصه امام سعى مى‌کردند مرا آرام کنند! . کروبى، مهدى؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 4، ص 110.