به وسیلۀ مرحوم حاج شیخ نصرالله خلخالی به امام پیشنهاد شد که تحریرالوسیله‌ ایشان چاپ شود. تحریرالوسیله را امام در دوران تبعید در ترکیه تحریر فرموده بودند.‌ آقا شیخ نصرالله از امام خواست دستنویس تحریرالوسیله را لطف کنند تا ایشان چاپ کند.‌ امام فرمودند: «چرا می‌خواهید چاپ کنید»؟ او گفت برای مقلدین عرب. امام‌ فرمودند: «من مقلد عرب ندارم». حاج شیخ نصرالله گفت اولاً عده‌ای از شیعیان عراق مقلد شما هستند. ثانیاً، باید‌ فتوای مرجع در اختیار باشد. عدم تقلید شاید برای این است که فتوای شما در‌ اختیارشان نیست. وقتی فتوای شما در اختیارشان باشد تقلید خواهند کرد. البته حرف‌ شیخ نصرالله درست بود، زیرا عربها، بخصوص عربهای عراق دلبستگی عمیقی به امام‌ داشتند. در هر حال امام نپذیرفتند و فرمودند: «اگر من، این تعداد مقلد داشته باشم به‌ کتابفروشی مراجعه می‌کنند و کتابفروش وقتی تقاضا را دید، در صدد چاپ رساله من‌ برمی‌آید، چرا با پول بیت‌المال چاپ شود؟» حاج شیخ نصرالله خلخالی گفت شما‌ قبول بفرمایید. من به جای کتابفروش رساله را با خرج خودم چاپ می‌کنم. امام‌ نپذیرفتند. ولی اصرار حاج شیخ نصرالله ادامه داشت. در نهایت امام به ایشان فرمودند:‌ «اگر اینکه می‌گویید صحت داشته باشد، همۀ تحریرالوسیله به درد عوام عرب‌ نمی‌خورد. این را می‌دهیم تلخیص کنند.» در اینجا بود که امام مرا خواستند و فرمودند:‌ «حاج شیخ نصرالله می‌خواهد تحریرالوسیله را چاپ کند. من با آن حجم صلاح‌ نمی‌دانم آن را چاپ کنند؛ لذا شما تحریرالوسیله را خلاصه کنید، در 250 تا 300‌ صفحه، به صورت رساله عربی مختصر باشد». بعد مقرر فرمودند اطاقی در بیرونی‌ منزلشان در اختیار من گذاشتند. من هم حدود سه ماه روزی چند ساعت وقت گذاشتم‌ و آن را خلاصه کردم. این خلاصه به نام «زبدة الاحکام» چاپ شد.