

مکرر میشد که صبح تا ظهر خدمت امام در اتاق مینشستیم و امام تا سر ظهر مطالعه میکردند و یک کلمه حرف نمیزدند مگر اینکه از ایشان سوالی میشد که به اندازه سوال جواب میدادند و جز اذان ظهر هیچ چیز مانع مطالعه ایشان نمیشد. اللهاکبر اذان که شنیده میشد امام قلم را زمین میگذاشتند و آماده نماز میشدند. . آیتالله مسعودی خمینی – سخنرانی در جبهه جنوب، آرشیو مولف.