در پاریس کیفیت خرج خانه و خرید به عهده من بود. لیست چیزهایى را که مى‌خواستیم مى‌نوشتم و آن را خدمت امام مى‌بردم و پول مى‌گرفتم و براى خرید به بازار مى‌رفتم. هر چه مى‌ماند به عنوان تنخواه نگه مى‌داشتم. یک روز خدمت ایشان رسیدم و گفتم این چیزها را مى‌خواهیم و جمعش اینقدر مى‌شود. مبلغ را که گفتم امام فرمودند: «در جمع اشتباه کردى». من دوباره شروع کردم به جمع زدن و گفتم: جمعش درست است. ایشان سکوت کردند و فقط پول را دادند. من به بازار رفتم و خرید کردم. دست آخر دیدم پول زیاد آوردم. فهمیدم که در جمع کردن، 9‌فرانک را 90 فرانک جمع کرده‌ام. خدمتشان رسیدم و گفتم حاج آقا من اشتباه کردم و پول زیاد آوردم. فرمودند: «من همان صبح فهمیدم، مى‌خواستم خودتان بفهمید». این نکته ریز و لطیفى است. اگر ایشان همان صبح روى حرف خودشان پافشارى مى‌کردند، من احساس مى‌کردم که در این خانه به من اطمینان ندارند و دلسرد مى‌شدم. اما وقتى که ایشان به من اعتماد کردند، چقدر ارتباط خالصانه شد. . حدیده‌چى، مرضیه؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 2، ص 143.