درسال 61 که دخترعمویم به شدت مریض شده بود و هزینه زیادی هم بیمارستان بابت معالجه دریچه آئورت قلب از او طلب می‌کردند، مادرم خود را به بیت امام رسانده و با اصرار تقاضای ملاقات کرده بود. مسوولین بیت هم که گریه و زاری ایشان را دیده بودند قضیه او را با امام مطرح کردند. امام فرمودند: بگویید بیاید. در ملاقات، امام به مادرم فرمودند: «دخترم مشکلت چیست؟» بعد که مسأله هزینه زیاد درمان و عدم استطاعت او را شنیده بودند روی کاغذ کوچکی خطاب به مسوولین بیمارستان نوشتند: رایگان حساب کنید. پس از این مادرم سعی کرد به نشانه تشکر و اظهار علاقه دست ایشان را ببوسد. اما امام دست خود را به سرعت عقب کشیدند و در حالی که مادرم از اطاقشان خارج می‌شد دستمال خود را از جیبشان درآورده و به مادرم داده و فرمودند: این دستمال را بگیر و بگذار روی قلب دخترت، ان شاء الله خوب خواهد شد. جالب اینجاست که وقتی مادرم به بیمارستان برگشته بود و دستمال را روی قلب مریض گذاشته بود بعد که دکترها مریض را برای معالجه آماده می‌کردند بی‌خبر از همه جا ابتدا از قلب بیمار عکس گرفتند با کمال حیرت مشاهده کردند که قلب بیمار مشکل دریچه آئورت ندارد و بکلّی خوب شده و به حالت طبیعی برگشته است. ـ نعمت الله سلیمانی - مصاحبه مولف.