

دو هفته قبل از جراحى امام، یک شب ناراحتى قلبى برایشان رخ داده بود، من و دو نفر از دکترها و دو پرستار، خدمت امام رسیدیم. فورا آقا را بسترى کردند و مشغول معالجه شدند. همانطور که آقا استراحت کرده بودند، وقتى فشار خونشان را مىگرفتند، فرمودند: «هر چیزى پایانى دارد و این هم پایانش است». من برگشتم و گفتم: آقا این حرفها را نزنید، شما انشاالله عمر زیادى خواهید کرد. ما همه نگران شده بودیم، ولى باز هم امام فرمودند: «دیگر، آخر کار است». وقتى برگشتیم، آن دو پرستار خیلى گریه کردند، ولى یکى از دکترها براى دلدارى آنان شروع به تفسیر و تاویل کردن کرد که لابد مقصود امام این است که دیگر مرض به پایان مىرسد و حالشان خوب خوب مىشود. این نخستین بارى بود که امام چنین حرفى مىزدند که گویا ما را آماده وفاتشان مىکردند. روزى هم که داشتند براى آزمایش به طرف بیمارستان مىرفتند کنار همین درخت توت (در منزل) که رسیدند، باز هم این حرف را تکرار کردند که: «این دیگر پایان کار است». 2. میریان، رحیم؛ مصاحبه مولف.