وضع بچه‌هاى محافظ سپاه در بیت به لحاظ مالى خوب نبود. آنها براى ازدواج یا چیزهاى دیگر انتظار وام داشتند و مرتب به من مى‌گفتند. یک روز بعدازظهر که امام به روى صندلى در ایوان نشسته و روزنامه مطالعه مى‌کردند و تلویزیون هم نگاه مى‌کردند، به ایشان مطلب را عرض کردم. فرمود: «چقدر باشد؟» گفتم، یک میلیون تومان کافى است. فرمود: «به احمد مى‌گویم به تو بدهد». سپس حاج احمدآقا را خواستند و دستور پرداخت آن را داده و به من فرمودند: «این پول باید به عنوان قرض باشد و باید برگردد. ان‌شاالله‌». پول را در صندوق قرض‌الحسنه امام صادق جماران گذاشتم که با معرفى من آنها وام بدهند و وصول کنند. مدتى گذشت. این پول تمام شد و کم آمد. دوباره خدمت امام عرض کردم. یک میلیون دیگر لطف کردند. باز کم آمد و براى مرتبه سوم خدمت ایشان رفتم، مجددا یک میلیون دیگر مرحمت نمودند. . همان‌جا.