حضرت امام در قم هنگام درس گفتن روی زمین می‌نشستند و درس می‌گفتند و‌ بعد از چندی طلبه‌ها ـ چون جمعیت زیاد شده بود و می‌خواستند چهرۀ ایشان را زیارت‌ کنند و صدایشان را درست بشنوند ـ به ایشان اصرار کردند که به منبر تشریف ببرند و‌ درس بگویند، گمان می‌کنم ایشان بعد از رحلت آیت‌الله العظمی بروجردی این را قبول‌ کردند. به ذهنم هست تا آن بزرگوار حیات داشتند ایشان منبر ننشستند، روز اوّلی که‌ ایشان منبر نشستند، بنده در درس امام بودم. آن روز را تماماً به نصیحت گذراندند.‌ اولین مطلبی که بعد از بسم الله فرمودند، چنین بود: «مرحوم آقای نائینی ـ رحمة الله علیه ـ ‌ روز اوّلی که برای درس نشست روی منبر گریه کرد و گفت این همان منبری است که‌ شیخ انصاری روی آن نشسته، حالا من باید بنشینم روی این منبر؟!» از همین جا شروع‌ کردند به نصیحت کردن طلاب که بفهمید چه کاری دارید می‌کنید.