ضربه‌ای که چند سال قبل به سرم خورده بود زخم آن تقریباً التیام یافته، ولی هنوز آثارش باقی بود و با مرور زمان برایم ایجاد ناراحتی می‌کرد. پس از مراجعه به بیمارستانهای متعدد و معاینه اطبای متخصص و انجام نمونه‌برداری و آزمایشات زیاد و عکسهای سی تی اسکن بالاخره قرار شد عمل جراحی انجام شود. چند روزی بستری شدم ولی دکترها مجدداً نظر دادند که بدون عمل از بیمارستان مرخص شوم، ظاهراً عمل را سودمند نمی‌دانستند. تا حدودی به نوع بیماریم پی برده بودم و وقتی در بیمارستان امام خمینی در قسمت «معراج 2» نتیجه یکی از نمونه‌برداریها به دستم رسید، نسبت به چگونگی این بیماری کاملاً آگاه شدم. به اطبای مختلف در قم، اصفهان، تهران و به بیمارستانهای مختلف مراجعه کردم تا بلکه راهی برای معالجه بیابم. یکبار دیگر بستری شدم و عمل جراحی نسبتاً سختی روی سرم انجام گرفت. دوران بیمارستان و ایام نقاهت طی شد ولی باز همچنان دچار سردردهای سخت بودم. این بار نیز آقایان اطبا جوابهای گنگ و مبهمی به من دادند. هیچ یک با صراحت حرف نمی‌زدند. کلماتی نیز مثل «چیزی نیست، خوب می‌شوی، عمل دیگر نمی‌خواهد، پولت را خرج نکن» را عنوان می‌کردند. اما به دوستان می‌گفتند «برای ایشان متأسفیم، کاری نمی‌توان کرد. اینطرف و آنطرف ایشان را نکشید، این چند ماهی که زنده است آزادش بگذارید.» دوستان هم نمی‌دانستند چه کنند چون واژه سرطان وحشت‌آور است و هر کس نام آن را بشنود از خود مأیوس می‌شود. در این روزهای پر از اضطراب و نگرانی و سردرگمی که خود و اقوام و دوستان بی‌اندازه پریشان بودیم و نمی‌دانستیم چه کنیم، خبر دادند قرار است افرادی از بعضی نهادها و جمعی از مسوولین در حسینیه جماران به زیارت رهبر انقلاب مشرف شوند و اینجانب نیز بر حسب مسوولیتی که در بسیج اقتصادی داشتم افتخار ملاقات امام را خواهم داشت. چند ماهی بود که به خاطر بیماری و عملهای جراحی با اینکه همای سعادت در خانه‌ام آمده بود ولی لیاقت نداشتم که به دیدار رهبر بروم اما این مرتبه با اینکه توانایی جسمی نداشتم و مسافت زیادی را نمی‌توانستم پیاده طی کنم با دلی شکسته و مأیوس از همه اطبا، گفتم به هر زحمتی که شده می‌روم جماران تا بلکه از فضای حسینیه که از تجلیات امام برخوردار و نفس امام در آن مکان مقدس متجلی است بهره‌مند شوم. بخصوص هنگام ورود امام عزیز در آن بالکن و دیدن آن چهره ملکوتی و اشارات آن دست یداللهی، شاید خدا لطفی کرده و شفایم دهد. به هر قیمتی بود به جماران رفته و وارد حسینیه شدم و چون حالم مساعد نبود زیاد وسط جمعیت نرفتم. در گوشه‌ای نشسته بود که ناگاه نوری درخشید و نایب ولی عصر(عج)، روح خدا، رهبر انقلاب وارد شد. در این موقع چه حالی پیدا کرده بودم قابل وصف نیست. قبل از ورود به حسینیه، بعضی از دوستان را که زیارت کردم از حال و بیماریم جویا شدند، از جمله به جناب حجةالاسلام و المسلمین آقای امام جمارانی برخورد کردم و ایشان از حالم جویا شده و فرمودند بعد از زیارت امام در حسینیه، شما را باز می‌بینم. بعد از پایان سخنان امام و ابراز احساسات مردم، آقای امام جمارانی مرا صدا زدند و با مقدماتی که قبلاً فراهم کرده بودند، مرا به داخل اقامتگاه امام فرا خواندند. وارد منزل امام شدم. آقای جمارانی مرا به طرف اتاق امام بزرگوار راهنمایی کرد. در آن لحظه چشمم به جمال منور امام افتاد. با اینکه سعی داشتم تعادل خود را حفظ کنم نتوانستم و کنترل از دستم خارج شد، چون امام را تمام قامت ایستاده در مقابل خودم دیدم. گریه مهلت نمی‌داد، دست امام را بارها بوسیدم، دلم آرام نمی‌گرفت، پیشانی‌ام را روی دست امام گذاردم گریه اجازه حرف زدن نمی‌داد. با همان حال عرض کردم: «آقا ای کاش شهادت نصیبم شده بود و با بیماری سرطان نمی‌مردم. آقا! دعا کنید: یا شفا یا شهادت. دوستانم بعضی با شهادت رفتند و من با بیماری می‌روم، امام عزیز دعا کنید. باید بگویم من بارها و بارها به حضور امام شرفیاب و مفتخر به دست‌بوسی شده بودم ولی این بار غیر از دفعات گذشته بود، اینبار دل شکسته، افسرده، مأیوس از همه جا، محتاج و با کشکول گدایی آمده بودم. امام دستی روی عمامه‌ام کشیدند و دعایی خواندند و فرمودند: «نگران نباشید، ان شاء الله خداوند تبارک و تعالی شفا می‌دهد.» من چون خود را در دارالشفای واقعی دیده و برای معالجه قطعی در مقابل طبیبی حاذق و روحانی آمده بودم، پس از دست کشیدن امام بر روی عمامه و دعا کردن، در حالی که دست دیگر امام در دستم بود و لحظه به لحظه می‌بوسیدم و اشک می‌ریختم، عرض کردم: «آقا اگر ممکن است یک دستی هم روی سر خودم بکشید.» عمامه را که روی باندها بود از سر برداشتم. امام عزیز دستی رئوفانه روی سر باندپیچی شده کشیدند و باز دعا کردند. وقتی دست یداللهی رهبر انقلاب اسلامی، امام راحلمان به سرم کشیده شد احساس آرامش کردم و از همان موقع درد شدید سر را خفیف حس می‌کردم. ملاقات به پایان رسید و من در حالی که همچنان می‌گریستم از حضور امام مرخص شدم؛ ولی مثل اینکه در راه بازگشت پاهایم به جلو نمی‌رفت، مقداری عقب عقب رفتم که هم پشتم به امام نباشد و هم بیشتر امام را دیده باشم. بالاخره از امام جدا شدم. حالت غیرمتعادلی داشتم گریه از شوق دیدار و دعای امام و جدایی از آن حضرت پریشانم کرده بود. آقای امام جمارانی پیشنهاد کرد برویم در دفتر بیت، قدری استراحت کنیم، اجابت کرده و به اطاقی رفتیم. اکثر آقایان در آنجا جمع بودند. هر کس در مورد بیماری من سخنی گفت. همه دلداریم می‌دادند و بالاتفاق نظرشان این بود که «شما از امام شفا گرفتی و اگر می‌خواهی به خارج بروی برو ولی اسمش را معالجه نگذار تو خوب شده‌ای.» بالاخره چون مقدمات سفر فراهم شده بود، بعد از چند روز رهسپار آلمان شدم و در بیمارستان شهر هانور بستری شدم. روزی یکی از پرستاران فرمی آورد که من امضا کنم و برای عمل جراحی آماده شوم. با اشاره به او فهماندم من آلمانی نمی‌دانم کسی بیاید و محتوای کاغذ را برایم بگوید تا ببینم چیست؟ ساعتی بعد یک نفر ایرانی آمد و نوشته را شرح داد و گفت؛ این کاغذ برای تمام کسانی است که به اطاق عمل می‌روند و مخصوص شما نیست. برای اینکه عمل جراحی احتمالاتی دارد. با این جمله نگرانیهایم را چند برابر کرده گفت: شما خودت می‌دانی بیماریت چیست و عمل جراحی تو حساس است و در حالی که به آن فرم نگاه می‌کرد به من هم گاهی می‌نگریست و اضافه کرد. بخصوص جراحی شما و احتمال برگشتن شما از اطاق عمل پنجاه درصد است. او با همین یک جمله حرف خود را زد. به طوری که به مطالب دیگرش گو اینکه چیزی از جمله اولی کمتر نبود ولی به آنها چندان توجهی نکردم. او در سخنان خود اشاره کرد که ممکن است زنده بمانی ولی در صورت زنده بودن ممکن است حافظه‌ات را از دست بدهی. با اینکه مطلب را فهمیده بودم با این احتمال که شاید نظر او چیز دیگری است گفتم: «یعنی چه؟» گفت: یعنی مثلاً اسم بچه‌هایت را پس از عمل ممکن است ندانی و مطالب علمی از حافظه‌ات بگریزد، خطر دیگر هم ممکن است داشته باشد مثلاً نیمی از بدنت فلج شود و ... در این موقع که جهان برایم تاریک و امیدم غیر از خدا و دعای امام از همه جا قطع شده بود ناگاه تلفن اطاقم زنگ زد. آنقدر فکرم مغشوش و پریشان بود که صدای زنگ تلفن را نمی‌شنیدم. صدا زدند: تلفن، تلفن. گوشی را برداشتم، مادرم بود. او پس از حرفهای مقدماتی پرسید: «چطوری؟ عمل می‌کنی؟ دکترها چه گفتند؟ خوب الآن در چه شرایطی هستی؟». در حالی که بغض گلویم را گرفته بود گفتم: «مادر دستم از همه جا کوتاه شده، امید به جایی ندارم. به قول یکی از دکترهای ایران که گفت به هر کجا که روی آسمان همین رنگ است، همه دست رد بر سینه‌ام زده‌اند، همه مأیوسم کرده‌اند، ایران و غیر ایران ندارد. فقط یک راه است و آن هم دعا است. من دارم می‌آیم ایران و کاری نمی‌توان کرد مگر شما با دعا کاری بکنید.» مادرم گفت: تقی، تو مگر دعای امام را فراموش کرده‌ای، که فرمودند: «ناراحت مباش ان شاء الله خداوند تبارک و تعالی شفا می‌دهد» فراموشت شد که دست ولایت او بر سرت برای شفا خورده است؟ یادت رفت؟ مگر یاران امام در بیت امام نگفتند تو خوب شدی و شفا یافتی؟ فراموش کردی؟ حتماً عکسها و معاینات اشتباه است تو خوب شده‌ای و ان شاء الله سالم بر می‌گردی، خیالت آسوده باشد، محکم باش، قدرت خدا را فراموش مکن، منتهی اگر دکترها می‌گویند عمل نکن، خوب عمل نکن و اگر عقیده به عمل دارند با خیال راحت عمل کن و ان شاء الله سالم بر می‌گردی. در همین حال که من قدری روحیه گرفته بودم مادرم گفت: «مفاتیح داری؟» گفتم: «آری» گفت: «همین الآن که تلفن تمام شد وضو بگیر و یک زیارت عاشورا با صد لعن و صد سلام بخوان. حتماً از برکت دست و دعای امام و زیارت عاشورا ان شاء الله خوب می‌شوی و سالم بر می‌گردی.» تلفن تمام شد، قلب من تقریباً روشن شده بود، هاله‌ای از نور از درونم جستن می‌کرد، وضو گرفتم و شروع کردم به زیارت عاشورا خواندن. اواسط زیارت بود که دوستم جواد آقا را صدا زدم و گفتم اگر ممکن است پرستاری را که فرم برای امضا آورده بود صدا کن می‌خواهم امضا کنم. کاغذ را آورد و بعد از اتمام زیارت عاشورا بدون کوچکترین اضطراب و دلهره‌ای خود را برای عمل جراحی آماده نمودم. صبح روز بعد ساعت هفت آمدند و با برانکارد مرا به طرف اطاق عمل بردند. آنقدر حالم خوب و عادی بود که در مسیر راهرو با دوستم شوخی می‌کردم. بعد از عمل و انتقال به اتاق سی. سی. یو طبیب جراح بالای سرم آمد، صدا زد و سلام کرد ولی من نمی‌توانستم ببینم و سخن بگویم زیرا چشمانم باز نمی‌شد و لوله‌ای از راه دهان به داخل شکمم رفته و لوله دیگری در بینی‌ام بود ولی خوب می‌شنیدم. سوالاتی از من کرد و من با اشاره دست جواب می‌دادم. او می‌خواست بداند لطمه‌ای به حافظه‌ام وارد شده است یا خیر. سپس با سوزن به گوشه‌هایی از بدنم زد که ببیند فلج نشده باشم. پس از آزمایشات فوق از شدت خوشحالی و خنده و حرکات او فهمیدم که عمل موفقیت‌آمیز بوده است. با دکتر دیگری که به زبان انگلیسی صحبت می‌کرد و من جسته و گریخته از لابلای حرفهایشان موفقیت عمل را که دکتر تأکید می‌کرد «بسیار غیر منتظره است» متوجه شدم. دوران نقاهت چند روزه طی شد و سپس سالم راهی ایران اسلامی شدم. بعد برای عرض ادب و اظهار اخلاص به امام و اینکه خاک قدمش را توتیای چشمم نمایم به حضور مرجع و پیشوایم حضرت امام مشرف و بار دیگر دیدگانم را با نور جمالش منور نمایم. و علی‌رغم پیش‌بینی اطبا در ایران و اروپا که به استناد مدارک درمانی به من گفتند که دیگر مدت سه الی چهار ماه و یا مختصری بیشتر زنده نخواهم بود، به برکت دست یداللهی و دعای امام و زیارت با عظمت عاشورا تا این زمان مدت چهار سال و نیم است که در کمال صحت و سلامت به زندگی ادامه می‌دهم. ـ حجةالاسلام و المسلمین سیدتقی موسوی درچه‌ای - شاهد - ش 195 - پا به پای آفتاب - ج 4 ص 75 تا 81.