یک روز در نجف که امام براى نماز به مسجد تشریف مى‌بردند، خانم محترمى در حالت هیجان به سوى ایشان آمد و مى‌خواست پاهاى امام را ببوسد که آقا خیلى ناراحت شدند. شخص عربى که در کنار امام بود به آن خانم کمک کرد تا از روى زمین بلند شود. امام خطاب به آن خانم فرمودند: «دخترم اهل کجا هستى؟» گفت: ایرانیم و اهل شهر قم هستم. امام فرمودند: «خدا خیرتان بدهد. شما بروید و فرزندان خوب و برومند و با تقوا تربیت کنید که براى آینده مفید است.» . کفاش‌زاده، مصطفى؛ سرگذشتهاى ویژه از زندگى امام خمینى(س)؛ ج 3، ص 74.