یکی از خاطرات نجف اشرف شبهایی بود که زوار ایرانی در حرم خدمت امام مشرف می‌شدند. در حرم مردم برای دست‌بوسی و حتی پابوسی امام زیاد ازدحام می‌کردند ولی آقا نمی‌گذاشتند کسی پای ایشان را ببوسد و خیلی از این کار ناراحت می‌شدند، ولی دست‌بوسی را اجازه می‌دادند. چون غالباً زوار ایرانی می‌آمدند و دست ایشان را می‌بوسیدند ما هم در اطراف ایشان مواظب بودیم حادثه‌ای پیش نیاید. یک شب همان طور که امام در حرم زیارت پیش روی حضرت امیر(ع) را می‌خواندند و خواستند به بالای سر حضرت تشریف ببرند و زیارت بخوانند من جلو ایشان داشتم می‌آمدم. تعدادی از رفقا هم پشت سر امام بودند. دیدم بعضیها اصرار دارند از پشت سر دست امام را بگیرند و ببوسند. در همین حال بود که متوجه شدم امام برخلاف همیشه دستهایشان را زیر عبا پنهان کردند و بر سرعت خودشان افزودند و به بالا سر حضرت تشریف بردند. بعد ما متوجه شدیم و گزارش دادند که بعضی از ساواکیها برنامه داشتند که از پشت سر دست امام را به عنوان بوسیدن بگیرند و به ایشان آسیب و صدمه بزنند امام با آن دید قوی که داشتند و با آن عنایت پروردگار متوجه شدند و دست‌شان را دیگر به کسی ندادند. حتی آنها هم که از جلو می‌آمدند دیگر نتوانستند دست امام را ببوسند. ـ حجةالاسلام و المسلمین محمدرضا رحمت.