وقتی به عراق رفتم برادرها کمک کردند و یک برنامه ملاقات حضوری برای من با امام ترتیب دادند که حدود دو ساعت و بیست دقیقه طول کشید. آنچه که برای من مهم بود توجه خاص امام در شنیدن مطالب بود. در طول مدتی که من حرف می‌‌زدم ایشان کوچکترین حرکتی که به معنای قطع کردن یا تمام کردن حرفم باشد نکردند و به حرفهایم به دقت گوش می‌‌کردند. من نمی‌خواستم از جریاناتی که در داخل زندان برای من پیش آمده بود به ایشان چیزی بگویم... فرمودند: همه مسایل را بگویید از نوع برخورد و شکنجه‌ای که در رابطه با زنها اعمال می‌‌کنند. . خانم مرضیه حدیده‌چی – پا به پای آفتاب – ج 1 – ص 307.