

ضمن استنساخ کتاب «شرح فصوص» و مراجعههای مکرر به محضر امام، در مورد آن، متوجه شدم که علیرغم گذشت نزدیک به شصت سال از زمان تألیف مزبور و پویایی مداوم و متصاعد حضرتشان در تمام زمینههای معنوی و علمی، همچنان به دریافتهای علمیشان در آن زمان، پابرجا و استوار بودند. به طوری که گویی در همان اول خط، به آخر خط رسیده بودند. در حالی که معمولاً افراد، هنگامی که در بسیاری از علوم به نتیجهای میرسند اگر حول همان موضوع و در مسیر همان مطلب، به تحقیق خود ادامه دهند، چه بسا نسبت به دریافت قبلی به تجدیدنظر و اصلاح و حتی به خلاف آن برسند. نکتۀ دیگر آن که در دهها موردی که در طی بازنویسی از محضرشان سوال کردم، گویی لحظهای پیش، قلمشان را از تحریر مطلب مورد سوال به زمین گذاشته بودند. فیالحال جواب میدادند که این نشانۀ حضور ذهن و عدم فراموشی مطلب، بعد از گذشت نزدیک به شصت سال بود، به گونهای که انگار تمام مفاهیم از کفِ دست برایشان روشنتر بود. . حجةالاسلام والمسلمین رحیمیان، در سایه آفتاب، ص 55 و 56.