روزى گفتند امینى نخست وزیر تصمیم گرفته است به دیدن علماى قم بیاید، نمی‌‌دانم روز عید مبعث بود یا عید غدیر که نخست وزیر به اتفاق رئیس ساواک وقت و مصباح التولیه حضرت معصومه(ع) و عده‌اى دیگر به منزل امام آمدند. آنها از در آن حیاط کوچک وارد شده و به اتاق کوچکى که عده‌اى از طلبه‌ها و آقاى پسندیده نیز حضور داشتند، آمدند، در اتاق تنها یک ظرف گز خورده شده وجود داشت. چرا که امام روز قبل به من گفته بودند: «مسعودى! فردا روز عید است. یک رقم شیرینى، فقط یک رقم شیرینى تهیه کن. » در هر صورت، رئیس ساواک و عده‌اى مأمور در حیاط کوچک خانه ایستادند و امینى و مهاجرانى - روحانى دربار - وارد اتاق شدند. امینى دم در، در حال باز کردن بند کفشهایش بود که مهاجرانى داخل شد و گفت: «آقاى نخست وزیر.» منظورش هم این بود که امام به نشانه احترام به نخست وزیر از جاى خود بلند شوند و احترام بگذارند. ولى امام اعتنایی نکردند و تا زمانى که امینى داخل شد و در کنار امام نشست، از جاى خود بلند نشدند. در آن زمان هم از جاى خود بلند شدند و نشستند و فرمودند: «یا الله!» یعنى همان احترامی ‌‌را که به طور معمول براى دیگران به جا مى‌آوردند، براى امینى هم به جا آوردند. نخست وزیر به محض نشستن گفت: «اَسعدالله اَیامَکم.» امام هم در جواب فرمودند: «اَسْعَدالله» و بلافاصله اضافه کردند: «ما همه می‌‌میریم و لکن باید بدانیم در کجا هستیم. » حدود بیست دقیقه صحبت فرمودند که نمی‌‌دانم ضبط شده است یا نه، در آن صحبت امام گوشزد کردند که اگر دستکاه حکومتى شاه بخواهد قوانینى برخلاف اسلام وضع کند، عاقبت بدى برایش پیش خواهد آمد. پس از تمام شدن صحبتهایشان هم از جا برخاستند و به اتاق اندرونى تشریف بردند و امینى هم رفت. پس از آن شنیدم که امینى گفته بود که با این مرد به هیچ عنوان نمی‌‌توان کنار آمد. بالاخره هم پس از مدتى استعفا کرد و از کار کناره گرفت. . حجة‌الاسلام والمسلمین على اكبر مسعودی - پا به پاى آفتاب - جلد چهارم - ص 148