شب، حدود ساعت 8 یا 5 / 8 بود که مأموران پلیس فرانسه مراجعه کردند و گفتند مطالبى داریم که باید در خصوص اقامت امام به اطلاع ایشان برسانیم. پاسخ داده شد که: اگر می‌‌خواهید بدانید که آیا ایشان به فرانسه آمده‌‌‌‌‌اند یا نه، مسأله روشن است و ما می‌‌گوییم بلى امام هستند که به فرانسه آمده‌اند، اما اگر مقصد دیگر و حرف و سخنى دیگر دارید باید دقیقاً معلوم شود که اختیارتان چه اندازه است و از جانب چه کسى صحبت می‌‌کنید. گفتند ما می‌‌رویم و با پاسخ به این پرسشها برمى‌گردیم. شب بعد آمدند و گفتند که ما از طرف مقامات عالى فرانسه می‌‌خواهیم مطالبى به اطلاع شخص امام برسانیم. پرسیدیم که این مقامات عالى را معرفى کنید. گفتند این امر را در خدمت امام روشن خواهیم کرد. گفتیم امام که به زبان فرانسه سخن نمی‌‌گویند، گفتند ما در حضور ایشان مطالب را بیان می‌‌کنیم و شما ترجمه خواهید کرد. خدمت امام مطلب عرض شد، ایشان فرمودند مانعى ندارد. به هر حال مأموران آمدند و نشستند و اولین حرف آنها این بود که از طرف مقامات عالى آمده‌‌‌‌‌اند و بنا دارند که برخى مطالب را خدمت امام بگویند. گفتیم حالا می‌‌توانید بگویید کدام مقامات؟ تلویحاً گفتند از طرف شخص رئیس جمهور فرانسه مأمورند که این نکات را به عرض امام برسانند: اول اینکه می‌‌خواستیم بدانیم آیا امام قصد اقامت طولانى در فرانسه را دارند یا نه؟ ثانیاً اینکه آیا حضرت ایشان اطلاع دارند که مطابق مقررات فرانسه باید از هرگونه فعالیت سیاسى و تبلیغاتى خوددارى کنند؟ پرسیدیم فعالیت تبلیغاتى چیست؟ گفتند: ایشان نباید سخنرانى و مصاحبه رادیویی و تلویزیونى بکنند. مطلب به عرض امام رسید. ایشان قاطعانه فرمودند: «نخیر، من هر جا که هستم هر کارى را که لازم بدانم می‌‌کنم. البته من بنا ندارم که در فرانسه بمانم و هر وقت که وسایل فراهم شود از اینجا خواهم رفت. » بعد ما شروع کردیم به سؤال کردن از مأموران پلیس که، خوب اگر امام از اینجا نامه‌اى بنویسند و از کشور فرانسه پست شود آیا از نظر شما اشکالى دارد، حضرات که متوجه مطلب نبودند، گفتند: نه، چه اشکالى دارد. گفتیم اگر مطلبى را ایشان در حضور نزدیکان خودشان بفرمایند و ضبط شود و این مطلب به خارج از فرانسه منتقل شود، آیا مخالفت مقررات فرانسه است؟ گفتند: نه، فرانسه جلوى آزادیهاى اساسى فردى را نمی‌‌گیرد و این امور اشکالى ندارد و اصلاً ما فقط آمده‌ایم بگوییم ایشان در فرانسه نباید تبلیغات سیاسى داشته باشند. گفتیم: اگر خبرنگاران غیر فرانسوى از ایشان سؤالاتى بکنند و ایشان پاسخ بدهند و این مطلب در خارج از فرانسه منتشر شود، اشکالى دارد؟ باز گفتند: نه، ما این مطالب را با توجه به نظرى که از این سؤالات بود خدمت امام گفتیم و ایشان فرمودند: «بسیار خوب، ما هم قصدمان همین کارهاست. » به هر حال به مأموران پلیس گفتیم که امام نظر خود را بیان کردند، اگر مطلب دیگرى دارید بگویید، گفتند: مطلب ما همین بود. اگر امام مطلبى دارند بفرمایند، امام فرمودند: «عراقى‌ها به من گفتند می‌‌توانید در عراق بمانید به شرط آنکه فعالیت نداشته باشید و جواب من به آنها این بود که من هر جا که باشم باید به وظیفه خودم عمل کنم. من در این دنیا جز به یک محل کوچک براى نشستن به چیز دیگر نیاز ندارم و این مقدار جا در این عالم به هر حال پیدا می‌‌شود، اما دولت عراق باید توجه داشته باشد که دولت ایران می‌‌خواهد که من در عراق نباشم و فعالیت نکنم و دولت عراق را زیر فشار گذاشته است و نظر خود را به وى تحمیل می‌‌کند و اگر عراق مستقل است باید زیر بار این امر نرود. عراقى‌ها گفتند که اگر از عراق بروید به کجا خواهید رفت و من گفتم به جایی می‌‌روم که زیر سلطه ایران نباشد و نخواهد استقلال خود را از دست بدهد. » پس از اینکه مأموران پلیس رفتند، خدمت ایشان عرض شد که به محض آنکه امام مصلحت ببینند ترتیب مصاحبه مفصلى را خواهیم داد و اگر به فرض، فرانسه مزاحم کار شد و یا مانع اقامت گردید، به کشور دیگر خواهیم رفت و خلاصه شهر به شهر و کشور به کشور پیش خواهیم رفت، تا آنجا که خدا بخواهد و بتوانیم، و ایشان با قاطعیت و در عین حال خوشحال از این طرز کار فرمودند: «بله، همین کار را اگر لازم شد خواهیم کرد.» . دکتر حسن حبیبى- روزنامه اطلاعات- 18 / 11 / 60.