دو نفر از نمایندگان سازمان منافقین (تراب حق شناس و حسین روحانی) به نجف آمدند و خواستند خدمت امام برسند و توضیحاتی را به عرض امام برسانند. من این تلاش را کردم و امام هم روی همان سابقه ذهنی که آقای زنجانی و طالقانی از اینها حمایت و سفارش آنها را کرده بودند، متوجه شدند، یک گروه جدید اسلامی معتقد به مبارزه مسلحانه مخفی است، خواستند ببینند که چه فکر می‌‌کنند و چه کسانی هستند. پنج جلسه پشت سر هم به حسین روحانی اجازه دادند که مستقیماً حرف بزند . به گفته خود وی تعداد این ملاقاتها 7 جلسه بوده است.. او حرفهایش را زد و از کتابهای که با خودشان آورده بودند که امام از طریق آن کتابها با طرز تفکر این سازمان آشنا بشوند، کتاب راه انبیاء، راه بشر بود و کتاب امام حسین معروف که آنروزها اسمش سیمای یک مسلمان بود. چون کتاب امام حسین نسخه تایپ شده خیلی ریز و ناخوانایی بود، امام فرمودند که چشمم ضعیف است و چون به زحمت می‌‌توانستند بخوانند، فرمودند بهتر است که بازنویس بشود، حدود سه هفته حسین روحانی در اطاق خود من در مدرسه مرحوم آقا سید محمد کاظم یزدی در نجف اقامت داشت و این کتاب را رونویس می‌‌کرد و همه روز چندین صفحه خدمت امام می‌‌بردیم و ایشان می‌‌خواندند. کتاب که تمام شد، حسین روحانی برگشت و قرار بود که من نتیجه نظر امام را به آنها بگویم. امام درباره کتاب راه انبیاء، راه بشر فرمودند که اینها ضمن این کتاب می‌‌خواهند بگویند که معادی وجود ندارد و معاد سیر تکاملی همین جهان است. و این چیزی است که خلاف معتقدات اصولی اسلامی و باز برداشت امام این بود که اینها بیش از آنکه تعبد داشته باشند، تمسک دارند. یعنی این مفاهیم که از نهج البلاغه و از قرآن گرفته می‌‌شود و با این شیوایی عرضه می‌‌شود یک نحو وسیله هست، تمسکی به آن کرده‌اند و از بن دندان ایمان ندارند. این برداشت امام بود. امام صریحاً نمی‌خواستند بگویند، می‌‌خواستند مطالعات بیشتری داشته باشند و کوشیده بودند که از طریق یارانشان در ایران اطلاعات بیشتری کسب کنند و بعد از آن از طریق عملکرد خود اینها دقیق‌تر به ماهیتشان پی ببرند و آن برخورد تاریخی را کردند. امام گفتند: من تأیید نمی‌توانم کنم، شما معتقد به مبارزه مسلحانه هستید، الآن وقتش نیست. پیروز نخواهید شد. اما اینکه بیایند سازمان را صددرصد تخطئه بکنند یا تأیید بکنند خیر، تأیید نکردند و هر چه در این رهگذر فشار آمد، ایشان نپذیرفتند. . حجةالاسلام والمسلمین دعایی – روزنامه جمهوری اسلامی – 16 / 4 / 59.