امام به آنچه داشتند قانع بودند و چشمداشتی به مال دیگران نداشتند و به درآمد مختصری که از املاک موروثی به دست می‌‌آمد، قناعت می‌‌کردند. ایشان در یکی از محلات قدیمی و دور افتادۀ قم، در منزلی با کمترین اجاره زندگی می‌‌کردند و در همین حال از کمک به محرومان غافل نبودند. بعد از رحلت ایشان هم از وصیتنامه‌شان معلوم شد که در این مدت ده سال بعد از انقلاب هم در وجوه شرعی هیچ تصرفی نکرده بودند. . آیت‌الله سید محمد صادق لواسانی – پا به پای آفتاب – جلد چهارم – ص 130.