

در نجف امام همیشه به ما میفرمودند: «حرف دیگران را نزنید.» میگفتند: «من والله راضی نیستم کسی روی فرش بیرونی من و یا روی فرش من نشسته باشد و به کوچکترین فردی اهانت یا غیبت بکند.» و این باعث میشد که ما واقعاً ملاحظه کنیم؛ حتی اشخاص بزرگی که به منزل امام میآمدند تا میخواستند نسبت به کسی چیزی را بگویند بلافاصله جلوگیری میکردیم و میگفتیم: «حاج آقا راضی نیستند در بیرونیشان از این مقولهها صحبت بکنید». ـ حجةالاسلام و المسلمین فرقانی - پیشین - همانجا.