

ساواکیهایی که در مدرسه به صورت ناشناس حضور پیدا کرده بودند، بعد از اینکه خود را فاتح دیدند، به خیابانها ریختند. آنها در حالى که شعار «جاوید شاه» میدادند، در خیابانها راه میرفتند و وحشت عجیبى را در دلها افکنده بودند. به طورى که هیچ کس جرأت نفس کشیدن نداشت. مقصد آنها دبیرستان حکیم نظامی بود که حکم مرکز آنها را داشت. این دبیرستان در نزدیکى منزل امام واقع شده بود. در این اثنا به ذهن بعضى از اطرافیان امام رسید که ممکن است این افراد به طرف منزل امام بیایند. از این رو بعضیها صلاح را در این دیدند که در منزل را ببندند و از پشت هم بر آن قفل بزنند تا به شکلى مانع ورود ساواکیها به منزل بشوند. بعضیها هم موضوع آمدن ساواکیها را به امام گزارش دادند و گفتند که اینها با شعار دادن و اسلحه به دست گرفتن چه کارهایی انجام داده بودند. وقتى امام از جریان کارهاى ساواک و نیز بستن در خانه مطلع شدند، بدون اینکه به کسى حرفى بزنند از اتاق بیرون آمدند و پایین رفتند و در منزل را باز کردند. حتى دو لنگه در را باز گذاشتند و خودشان هم به اتاقى که در نزدیک در بود رفتند و در آنجا نشستند. صداى ساواکیها و شعارهایشان لحظه به لحظه نزدیکتر میشد، ولى امام بدون آنکه در چهرهشان ترسى به چشم بخورد، نشسته بودند، گویا از اینکه هزار نفر به خانه بریزند و آنچه میخواهند انجام دهند، هیچ هراسى به دل نداشتند. . آیتالله محمد فاضل لنكرانى – پیشین - ج 4 - ص 62