

آقا، یه روز یک چیزی گم کرده بودند و من و بقیه کارگرها و حاج احمد آقا توی اتاقشان بودیم. یک نگین انگشتر بود. گفتند اگر آن را پیدا کنید من یک هدیهای به شما میدهم. من به خاطر اینکه آقا این حرف را زده بودند نمیخواستم پیدا کنم. فکر میکردم که اگر آن را پیدا کنم به خاطر هدیه است. ولی همین جوری داشتم نگاه میکردم، ایشان گفتند که نه اینجوری نمیشود نگاه کنی باید بنشینی و تمام اتاق را دست بکشی، چون یه چیز ریزی هست، نمیشود که با چشم پیدایش بکنی. من هم دستم را روی فرش کشیدم ولی دوست نداشتم که پیدا بشود به خاطر هدیه، دوست داشتم به خاطر امام پیدا بشود. فکر میکردم اگر پیدا هم نشد زیاد چیزی نیست. گفتم: «آقا پیدا نکردم» گفتند: «درست نگشتی.» گفتم: «چرا آقاجون به خدا من همه جا را دست مالیدم. دست کشیدم، نه که با چشم نگاه کنم.» ایشان گفتند: «باید پیدا بشه. من خیلی به آن احتیاج دارم.» من چهارده تا صلوات به نام چهارده معصوم نذر کردم گفتم: «خدایا حالا که این قدر آقا مشتاق است این پیدا بشود، پیدا بشود. من بالاخره از زیر این هدیه میتوانم در بروم، ولی دل امام خوش بشود.» همین که آمدم توی آشپزخانه داشتم صلواتها را میفرستادم کفشم یکدفعه سر خورد، ته کفشم را نگاه کردم دیدم نگین به ته کفشم چسبیده، برداشتم با خنده رفتم گذاشتم گوشه سینی. گفتند: «این هست، ولی یک نصف دیگر هم هست.» باز آمدم توی آشپزخونه را نگاه کردم آن نصفه دیگر را هم پیدا کردم. همین که گذاشتم توی سینی بلافاصله از در آشپزخانه پریدم بیرون و در را بستم و میخواستم اگر میخواهند چیزی به من هدیه بدهند من نگرفته باشم، من که رسیدم یک آیفون اتاق ما داشت، آیفون را به صدا درآوردند. گفتم که چی میگویید آقا! مثل اینکه ظاهراً صدای مرا نشناخته بودند، گفتند: «زود زود به ربابه بگو بیاید کارش دارم» فکر کردم یکجوری شده، یک اتفاقی افتاده که همچین با عجله آیفون میزنند. من سریع دویدم طرف اتاقشان وقتی رفتم گفتند: «چرا رفتی؟ مگر قرار نبود که شما هدیه بگیرید؟ «گفتم نه آقا جون من هدیه را نمیخواهم فقط خوشحالم که پیدا شد و خوشحال شدید. گفتم به خاطر همین در رفتم. از این تعجب کردم آقا که در جواب من گفتند: «من تو را میشناسم» آخر هنوز دو ماه نبود که آمده بودم دلم میخواست ببینم چه جوری میشناختهاند. آن وقت آقا پانصد تومان درآوردند. هر کاری کردم که نگیرم گفتند: «نه من قرار گذاشتم» گفتم: «نه آقا جون من نمیخواهم. گفتند: «نه باید این را بگیری.» بعد پانصد تومان را به من دادند. . ربابه بافقی – همان، ص 23.