

امام دقیقاً به همه دستوراتی که از ابتدا داده بودند، عمل میکردند و در واقع خود همان دستورات بودند، خود کتاب «اربعین حدیث»شان بودند که در زمان جوانی نوشته بودند. یا کتابهای دیگر. اگر فرضاً از ریا صحبت کردهاند و آن را نکوهش کردهاند، خود به شدّت از آن پرهیز کردهاند. یادم میآید روزی پسرم وارد خانه شد در حالی که سر زانوی شلوارش پاره شده بود و من آن را وصله کرده بودم. ایشان فرمودند: چرا حسن اینطور آشفته است؟ من به حالت شوخی گفتم: «همین است دیگر آقا! زندگی مستضعفی است». بلافاصله چهرهشان درهم رفت و دوبار فرمودند: «نخواهی که ریا کنی.» گفتم: «نه، چرا ریا؟...» فرمودند: «مواظب باش. اگر توجه به ظاهر نباشد. آن ارزش است. اما اگر بخواهی بگویی من چنین هستم، این ریاست». امام این جملات را با همان شدتی به من گفتند که در سن سی سالگی در کتابشان نوشته بودند! ـ فاطمه طباطبائی ـ پا به پای آفتاب ـ ج 1 ـ ص 193.