من مشهد بودم؛ پانزده روز بعد از پیروزى، امام گفته بودند زن و فرزندان اندرزگو را بیاورند ببینم. لذا به من تلفن کردند که خودت را هر طور هست برسان به تهران، امام مى‌خواهند شما را ببینند. من اصلا باور نمى‌کردم که میان این همه زنى که در ایران هست فقط امام مى‌خواهد مرا ببینند؛ تعجب کرده بودم و باورم نمى‌شد. ولى صبح دیدم به‌دنبال من آمدند و گفتند باید حرکت کنى. من ساکم را آماده کردم و بچه‌ها را مرتب کردم و فردا حرکت کردیم آمدیم به تهران. روز جمعه بود که مرا پهلوى امام بردند. امام بچه‌ها را بوسید، گریه‌شان گرفته بود، با من احوالپرسى مى‌کرد، و بعد که سخنرانى امام تمام شد ما را بردند خدمت امام. در اتاق، امام تک و تنها نشسته بودند. ما هم نشستیم. امام فرمودند: «خدا رحمتشان کند». من اصلا ناراحت نشدم، چون باور نمى‌کردم که همسرم شهید شده باشد. چون شب به من تلفن کرده بودند و این اعلامیه که با رفقایش نوشته بودند شب نوزدهم بود. من به امام گفتم که باور نمى‌کنم که ایشان شهید شده باشند، چون که شب نوزدهم به من تلفن کرده بودند. امام فرمودند: «این خبرى است که ما در نجف شنیده‌ایم، خدا کند که اینطور باشد که شما مى‌گویید». من دیگر چیزى نگفتم، فقط به امام گفتم: چه شهید شده باشد، چه شهید نشده باشد، براى من هیچ فرقى ندارد. من مى‌خواهم بچه‌هایم بزرگ بشوند و آنها را به دست شما بسپارم و در راه اسلام و قرآن و شما و دین شهید بشوند. همان راهى را که شما مى‌روید، بروند. به همان راه که امام حسین رفت و همان راهى که پدرشان رفت بروند. امام خیلى ما را دعا کردند و گفتند: «ما به وجود شما زنها افتخار مى‌کنیم». یک ربع بیست دقیقه بعد امام باز بچه‌ها را بوسیدند. یک سکه طلا به هر کدامشان دادند و پرسیدند که خانه دارید یا نه؟ گفتم بله، داریم. بعد آمدیم مشهد. دوباره قم خدمتشان رسیدیم. آنجا هم امام گفتند: «بچه‌ها را باز پیش من بیاورید». بعدها به گوشم رسیدکه برادرزاده‌هاى این شهید پهلوى امام رفته بودند. آنها به من گفتند که امام فرموده‌اند: «ما نصف انقلاب را از دست شهید اندرزگو داریم». این را اطرافیان امام گفته بودند، که او خیلى مبارزه کرده. خیلى فعال بود. نصف انقلاب را ما از این شهید داریم. . همسر شهید سیدعلى اندرزگو؛ سروش؛ ش 61، ص 35.