با حاج آقا (امام) هم که آن روزها صحبت می‌‌شد راجع به این مشروطه و مجلس و شاه و این حرفها که آیا نظرتان موافق است با این نظر حکومت مشروطه این شکلى؟ آیا این مبارزه را که ما می‌‌خواهیم بکنیم، می‌‌خواهیم همیشه همین‌ها پابرجا باشند؟ یا می‌‌خواهیم تغییرى پیدا بشود؟ این مبارزه براى چى است؟ اگر این شاه بیاید رفراندمش را پس بگیرد، دیگر ما کارى نداریم؟ حاج آقا می‌‌فرمودند که بعضى چیزها هست که الآن نمی‌‌شود گفت، مثلاً می‌‌گفتند ما الآن نه می‌‌توانیم مشروطه را تأیید کنیم و نه می‌‌توانیم تکذیبش کنیم. چرا، براى خاطر اینکه اگر ما مشروطه را بیاییم الآن تأیید بکنیم گیر یک مشت مقدس احمق می‌‌افتیم، این مقدسها بیچاره‌مان می‌‌کنند. اگر بیاییم الآن مشروطه را تکذیبش بکنیم گیر یک مشت روشنفکر می‌‌افتیم، ما را ضد آزادى می‌دانند، ضد دموکراسى می‌‌دانند، می‌‌گویند همان خلیفه بازى را می‌‌خواهند دربیاورند، همان دیکتاتورى خودشان را می‌‌خواهند به وجود بیاورند، از این حرفها می‌آیند می‌‌زنند. ما راجع به مشروطه و این قانون اساسى و این حرفها الآن صلاحمان نیست که هیچ حرف بزنیم، بگذارید خرده خرده به هر مناسبتى شد آدم حرفش را می‌‌زند و کارش را هم می‌‌کند. بعد هم یک مقدار راجع به مسائل که آیا این مبارزات این شکلى اصلاً می‌‌تواند نتیجه داشته باشد، در یک کشورى مثل کشور ما اصلاً می‌‌تواند یک حرکت سیاسى نتیجه مثبت بدهد یا ندهد؟ خوب، در جواب این سؤال هم ایشان می‌‌گفتند که این بستگى به آگاهى مردم دارد، مردم الآن آگاه نیستند، باید مردم را آگاهشان کنیم. . ناگفته‌ها - خاطرات شهید عراقى؛ ص 167