امام انجام کارهایشان را برعهده دیگران نمى‌گذارند. مثلا زمانى که مى‌خواهند قرص میل کنند، نمى‌گویند: «آن قرص را بده». بلکه خودشان برمى‌خیزند و برمى‌دارند و میل مى‌کنند. حتى دیگران اعتراض مى‌کنند که، این کار را به ما واگذار کنید، ایشان مخالفت مى‌کنند. نمى‌خواهند کسى را به زحمت بیندازند و خودشان را از دیگران یک سر و گردن بالاتر بدانند. با این حال ابهتى عجیب در مجلس ایشان حکمفرماست. در اتاق کوچکى که مى‌نشینند تخت کوتاهى وجود دارد و من تا به حال ندیده‌ام که غیر از آقاى پسندیده که برادر بزرگ ایشان است و آقاى لواسانى، کس دیگرى جرات کند برروى آن تخت بنشیند؛ یعنى آن ابهت امام اجازه نمى‌دهد والا اگر کسى بنشیند فکر نمى‌کنم امام به او چیزى بفرمایند. در حالى که وقتى بزرگانى مانند شهداى محراب به محضر ایشان مى‌رسیدند، روى زمین مى‌نشستند و به خودشان اجازه نمى‌دادند که روى تخت بنشینند. حتى یک بار مشاهده کردم شهید محراب، آقاى اشرفى اصفهانى، روبروى امام و روى زمین نشسته‌اند. . ثقفى، حسن؛ پابه‌پاى آفتاب (چاپ جدید)؛ ج 1، ص 218.