وقتی سر و صدای مجاهدین بلند شد و یکی دو عملیات صورت گرفت، جاذبه آن موجب شد تا روحانیون دست اندر کار مبارزه علیه رژیم شاه از آنان ترویج کنند. بعضی پا را فراتر گذاشته کمک مالی می‌‌کردند و بعضی پا را فراتر گذاشته و عضو شدند. در هر محفلی ترویج خوبی و دین و تقوای آنها بود. کار به جایی رسید که مراجع عظام هم به نفع آنها اعلامیه دادند. موقعی که بعضی از اعضای سازمان را رژیم می‌‌خواست اعدام کند و نوشتند که اینها آدمهای متدین و حافظین قرآنند، آنها را نکشید. ولی در این موقع این سؤال برای همه بود که چرا امام که در رأس مبارزات است کلمه‌ای درباره اینها نمی‌گوید. حتی یکی از بزرگان امروز مرا در تهران خواست و گفت شنیده‌ام می‌‌خواهی نجف بروی، گفتم آری. گفت به آقا بگو اینان حکومت را می‌‌گیرند و شما ناچار، آنها را تأیید می‌‌کنید. ولی تأیید شما دیگر دیر شده است. پس تا دیر نشده آنها را تأیید کنید. گفتم چشم و رفتم و به امام گفتم و امام سکوت کردند. امام نه تأیید کردند نه برای آنان پول دادند و نه حاضر شدند کلمه‌ای درباره آنها بگویند. وقتی علت را در این زمینه از امام سؤال کردم، فرمودند من کتابهای اینها را خواندم دیدم اسلامی نیست و انحراف دارد، لذا تأیید نکردم و این در حالی بود که این کتابها را همه در قم و تهران و مشهد خوانده بودند. . حجةالاسلام والمسلمین سید احمد خمینی – پاسدار اسلام – ش 8 – ص 36.