(زمان حیات مرحوم آیت‌الله بروجردی) که امام در قم تشریف داشتند و ما در جلسه درس ایشان حاضر می‌شدیم، یکی از دوستان امام از کربلا آمده آقا اظهار علاقه کردن که به دیدار او بروند من با پسر آن آقا هم مباحثه بودم. به واسطه او از پدرشان وقت ملاقات گرفتم. اتفاقاً روزی که قرار شد برویم باران آمده بود و کوچه‌ها پر از گل بود. وضع شهر قم در سالهای 36 و 37 غیر حالا بود. وسیله رفت و آمد، درشکه بود. در خدمت ایشان با درشکه تا سر کوچه رفتیم، پسر آن آقا چون کوچه پس کوچه‌ها را می‌شناخت تصمیم گرفت از راهی برویم که نزدیک باشد تا امام کمتر در مضیقه قرار بگیرند. مسجدی آنجا بود که ایشان راهنمایی کرد و با هم وارد حیاط مسجد شدیم و از بغل مسجد، از در فرعی خارج شدیم و از کوچه سر درآوردیم. بعد از پیچ و خم کوتاهی به منزل دوست امام رسیدیم و آقا با ایشان دیدار کردند. وقتی برگشتند، باز به در آن مسجد رسیدیم تا خواستیم از همان راه برگردیم که راه نزدیکتر بشود و امام اذیت نشوند. امام فرمودند: «مسجد را نباید طریق قرار داد. از کوچه برویم». گفتیم: «آقا! گِل است اذیت می‌شوید، ناراحت می‌شوید» گفتند: «مانعی ندارد.» راهشان را گرفتند و رفتند و اصلاً به ما هم اعتنایی نکردند. ما هم به دنبال ایشان رفتیم. این نکته‌ای بود که به دلیل برخورد عملی امام در ذهن من جای گرفته است که خیلی رعایت می‌کردند حتی یک عمل مکروه هم انجام ندهند. ـ آیت‌الله محمد یزدی - حوزه - ش 49 - ص 40.