

امام خیلی خوش محضر بودند. برای نزدیکان امام بهترین مجلس، مجلسی بود که ایشان در آن باشند. در حضورشان انسان میتوانست راحت و بیتکلف سخن بگوید. حتی ما در حضور ایشان لطیفه میگفتیم؛ البته طوری که به کسی برنخورد و غیبت نباشد. اما اگر خدای ناکرده در میان حرفهایمان غیبت از کسی بود یا کسی را مسخره میکردیم، امام به شدت برآشفته میشدند. ـ فاطمه طباطبایی - پا به پای آفتاب - ج 1 - ص 194.