امام در مدرسه آقای بروجردی در نجف نماز مغرب و عشا می‌‌خواندند در این مدرسه پنکه‌هایی بود که با هم روشن و خاموش می‌‌شدند یعنی درجه نداشتند که کم و زیاد شوند یکی از این پنکه‌‌ها پشت سر امام بود و خیلی تند کار می‌‌کرد. آقا در تابستان که به مدرسه می‌‌آمدند از شدت گرما عرق می‌‌کردند که قدری برای ایشان مضر بود. بعضی از رفقا کلیدی برای این پنکه درست کرده بودند که درجه داشته باشد. مرحوم حاج آقا مصطفی به من فرمود: «کلیدی که این رفقا درست کرده‌اند، مثل اینکه دوسه دیناری خرجش شده.» من دیگر حساب آن در دستم بود. * اگر یک وقت مرحوم حاج آقا مصطفی به من امر می‌‌کردند، من خدمت امام عرض می‌‌کردم و اگر اجازه می‌‌دادند، می‌‌پرداختم. حاج آقا مصطفی هم خودشان می‌‌دانستند که من اهل تخلف نبودم. در این قضیه هم امام بعد از نماز ظهر به منزل تشریف می‌‌آوردند. نزدیک منزل که رسیدند، این را خدمتشان عرض کردم. مثل اینکه من درست عرض نکردم و شاید این طور به گوش مبارک امام رسید که من پول را بدون اجازه داده‌ام. جمله‌ای گفتند که چون امام فرمودند، علی‌رغم میلم آن را نقل می‌‌کنم امام با خشونت فرمودند: مگر من خودم مرده‌ام؟ من دیگر جرأت نکردم حرف بزنم صبر کردم تا شب که با امام به مدرسه می‌‌رفتم، عرض کردم: «آقا! من آن پول را نداده بودم.» لبخندی زدند و تبسمی فرمودند. . حجة‌الاسلام والمسلمین عبدالعلی قرهی، سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی(س)، ج 1، ص 19.