امام به من خیلى احترام مى‌گذاشتند و خیلى اهمیت مى‌دادند؛ یعنى یک حرف بد یا زشت به من نمى‌زدند. حتى یک روز به دخترانشان صدیقه و فریده که از پشت‌بام رفته بودند منزل همسایه اعتراض داشتند و مى‌گفتند در آن خانه نوکر بوده است و از این بابت نگران بودند، ولى من مى‌گفتم که کسى آن جا نبوده است. ایشان حتى در اوج عصبانیت، هرگز بى‌احترامى و اسائه ادب نمى‌کردند، همیشه در اتاق، جاى خوب را به من تعارف مى‌کردند. همیشه تا من نمى‌آمدم سر سفره، خوردن غذا را شروع نمى‌کردند. به بچه‌ها هم مى‌گفتند صبر کنید تا خانم بیاید. اصلا حرف بد نمى‌زدند. ولى اینکه من بگویم زندگى مرا به رفاه اداره مى‌کردند، نه. طلبه بودند و نمى‌خواستند دست پیش این و آن دراز کنند همچنان که پدرم نمى‌خواست دلشان مى‌خواست با همان بودجه کمى که داشتند زندگى کنند، ولى احترام مرا نگه مى‌داشتند. حتى حاضر نبودند که من در خانه کار بکنم. همیشه به من مى‌گفتند جارو نکن. اگر مى‌خواستم لب حوض روسرى بچه را بشویم مى‌آمدند مى‌گفتند: «بلند شو، تو نباید بشویى». من پشت سر او اتاق را جارو مى‌کردم، وقتى او نبود لباس بچه را مى‌شستم. حتى یک سال که کسى که همیشه در منزلمان کار مى‌کرد نبود آن موقع ما در امامزاده قاسم بودیم، زمانى بود که بچه‌ها بزرگ شده و شوهر کرده بودند وقتى ناهار تمام شد، من نشستم لب حوض تا ظرفها را بشویم، ایشان همین که دیدند من دارم ظرف‌ها را مى‌شویم از بین دخترها، فریده منزل ما بود گفتند: «فریده، برو، خانم دارد ظرف مى‌شوید» فریده دوید و آمد ظرفها را از من گرفت و شست و کنار گذاشت. . ثقفى، خدیجه (همسر امام)؛ ندا؛ ش 12، ص 14.