

فرداى آن روز، ساعت 5/8 صبح امام را عمل کردند و تا ساعت 5/10 عملشان طول کشید. ما را هم به بیمارستان دعوت کردند که جریان عمل را در تلویزیون مدار بسته ببینیم. چقدر اضطراب داشتیم. دائم دعا مىکردیم. عمل که تمام شد، گفتند که آقا حالشان خوب است و بعد از عمل فورى به هوش آمدند. ما آمدیم خانه و به خانم مژده دادیم. چقدر شاد بودیم. عصرش هم گفتند که هر کس مىخواهد، خدمت آقا برود. ما رفتیم بیمارستان. سلام کردیم، فقط نگاه کردند. بعد از آن دیگر دکترها اجازه ملاقات ندادند. روز آخر ساعت 9 صبح بود که پیش امام رفتیم. سلام و علیک کردیم، «شکر، شکر» گفتند. ساعت یک بعدازظهر قرار بود برایشان غذا ببرم. رفتیم بیمارستان. وقتى به بیمارستان رسیدیم، دیدیم درها باز است و دکترها با لباس سبز در تلاش و رفت و آمدند. دایى (حاج احمدآقا خمینى) اشک در چشم داشت و گوشهاى نشسته بود. معلوم بود که دکترها هم کارى از دستشان برنمىآید. امام دستشان لرزش داشت. من دست ایشان را گرفتم. دیگر نمىتوانستم دستشان را رها کنم. هرچه دست آقا را مىبوسیدم، انگار سیر نمىشدم. در آن موقع شاید امام، صد بار اشهد گفتند. یک لحظه اشهد گفتنشان قطع نمىشد. . اشراقى، زهرا؛ فصل صبر؛ ص 131.