نه تنها در تاریخ معاصر بلکه در تاریخ گذشته هم در بین فقها و مجتهدین کمتر‌ اتفاق افتاده است که کسی در همۀ علوم و معارف اسلامی نه تنها وارد باشد، بلکه‌ تخصص هم داشته باشد و حتی بالاتر، طبع شعر هم داشته باشد و در این زمینه‌ تخصص هم داشته باشد یادم می‌آید وقتی کتاب مبارزه با نفس (جهاد اکبر) امام را‌ تنظیم کردم به مناسبت فرمایشی که ایشان در ضمن بحث اخلاقی‌شان بیان کرده بودند‌ که بسیاری دنیا را در همان دید محدود می‌نگرند و دنیایشان همان دنیای مادیت است‌ و بینششان جولان ندارد که فراتر از دنیای مادی را ببینند شعری در پاورقی آوردم که: چو کرمی که میان سیب نهان است زمین و آسمان او همان است بعد دیدم امام قبل از چاپ، آن را مطالعه کردند، نوشتند: «آوردن این شعر از نظر‌ اسلوب شعری اینطور درست نیست. مگر اینکه شعر را به این صورت در بیاورید. چو کرمی کومیان بِه نهان است زمین و آسمان او همان است».