بعد از رحلت مرحوم آیت‌الله بروجردی دستهای مرموزی فعالیت می‌کرد که نام‌ هیچ مرجعی در مجالس عزاداری آن مرحوم برده نشود و رژیم پس از هجده روز تسلیت‌ مرگ مرحوم آیت‌الله بروجردی را به نجف مخابره کرد به این امید که مرجعیت از قم به‌ نجف منتقل گردد و بتدریج حوزه علمیه قم متلاشی شود. در آن موقع تنها کاری که‌ می‌شد انجام داد این بود که در مجلس اعظم قم که مرکز عزاداری بود تا چهل روز به‌ نام شخصیتهای حوزه قم فاتحه گرفته شود و نام آن شخصیت در آن مجلس عنوان گردد‌ و یا در اعلامیه به در و دیوار منعکس گردد. امام از این روزنه که باز بود و می‌شد ایشان‌ را معرفی نمود، فرار کرد و در منزل نشست و درب خانه را هم بر روی خود بست. این‌ در حالی بود که با آمدن و رفتن در میان مردم، بخصوص شهرستانیها که می‌آمدند‌ می‌شد امام معرفی شود و حداقل نام ایشان به گوش بعضیها بخورد. ولی امام این روزنه‌ را نه تنها بست بلکه از گذاشتن یک روز فاتحه‌ای که همه شخصیتهای آن زمان‌ گذاشتند پرهیز کرد که این عمل مایه ناراحتی علاقه‌‌مندان ایشان شد، غافل از اینکه‌ امام در جهاد اکبر و مبارزه با نفس سیر می‌کند. از آنجا که امام روزنه‌ها را بستند و‌ پانزده روز از وفات مرحوم آیت‌الله بروجردی گذشته بود و کمترین نتیجه‌ای برای معرفی‌ ایشان به مردم گرفته نشد و ردیف فاتحه شخصیتها تمام شده بود و این خود باعث‌ نگرانی عده‌ای شده بود که امام فاتحه هم نگرفتند. روز بیست و پنجم شوال که‌ شهادت امام صادق ـ علیه‌السلام ـ و مخصوص طلاب مشهد بود، شهید آیت‌الله‌ سعیدی با عده‌ای دیگر از فضلای مشهد پیش امام آمدند و به ایشان یادآور شدند:‌ «شما در جریان مرگ آیت‌الله کاشانی دو روز در مسجد اعظم فاتحه گرفتید ولی حالا‌ اگر برای فوت آیت‌الله بروجردی فاتحه نگیرید انعکاسی مناسب ندارد.» با عنوان این مطلب و تفویض وقت طلاب مشهد به امام، روز 25 شوال به نام‌ معظمٌ له فاتحه برقرار شد. وقتی امام که صاحب عزا بود وارد مجلس شد، مسئول اعلان‌ فواتح، ورود امام را اعلام کرد و گفت: این فاتحه از طرف حضرت آیت‌الله العظمی‌ خمینی برقرار است. موقعی که فریاد آن شخص به گوش امام رسیداو را احضار کرد و‌ با لحن اعتراض آمیزی به وی فرمود: «تا عصر که این مجلس برقرار است حق نداری‌ نام مرا بر زبان جاری سازی».