امام یک روز به یکى از نزدیکان خود مى‌فرمایند: «فردا صبح ساعت 9 به دیدن فلان عالم برو و از طرف من از ایشان تفقد و سرکشى کن». ایشان مى‌گوید، موضوع را براى اینکه از یادم نرود یادداشت کردم. فردا ساعت 9 رفتم. نزدیک خانه امام متوجه شدم جمعیت زیادى در اطراف خانه امام جمع شده‌اند. خیلى نگران شدم که خدایا چه شده است؟ چون آن روزها مساله ترور امام به صورت گسترده‌اى مطرح بود که رژیم طاغوت مى‌خواست امام را ترور کند و من احساس کردم مساله فوق‌العاده‌اى پیش آمده است. با نگرانى فراوان نزدیک شدم و سوال کردم؛ در این اثنا متوجه شدم که فرزند امام حضرت آیت‌الله حاج آقا مصطفى به شهادت رسیده‌اند و طلاب براى عرض تسلیت به امام در آنجا جمع شده و گریه مى‌کردند. من هم از شدت نگرانى به‌طور کلى، قرار ساعت 9 و سرکشى به یکى از روحانیون را فراموش کردم. رفتم داخل اطاق، نگاهم که به امام افتاد و چهره نورانى امام را که مشاهده کردم گریه‌ام افزون شد. امام بدون آنکه مساله خاصى در وجودشان احساس شود به من فرمودند: «آن موضوع چه شد؟» من گیج بودم. گفتم: کدام موضوع؟ امام فرمودند: «موضوع دیروز». به خودم فشار آوردم تا متوجه شدم که امام موضوع دیدار و سرکشى به آن عالم را مى‌فرمایند؛ آن هم زمانى که جنازه روى زمین است و گریه و شیون هم از همه جا بلند است، امام فرمودند: «برو و از طرف من عذرخواهى کن». . انصارى کرمانى، محمدعلى؛ پیام انقلاب؛ ش 50، ص 26.