

برخورد امام با شاگردانشان یکسان بود. رفتار ایشان نسبت به بعضی از آنها که بیشتر به ایشان اظهار علاقه میکردند و از سابقه بیشتری برخوردار بودند با دیگران تفاوتی نداشت. حتی شاگردانشان را بر دیگر طلاب ترجیح نمیدادند. من از قدیم با ایشان مأنوس و علاقهمند و از شاگردان سابقهدار و حتی مروج ایشان بودم، اما رفتار امام با من درست مانند سایر طلاب بود و برخورد طبیعی و عادی داشتند و من همین صفت را یکی از محسّنات ایشان میدانستم و نه تنها از این رفتار امام ناراحت نمیشدم بلکه به ایشان بیشتر علاقهمند میشدم. ـ آیتالله ابراهیم امینی - سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی - ج 4 - ص 108.