مرحوم آیت‌الله سید مصطفی می‌گفتند: «پس از دو ماه که امام در ترکیه، به بورسا محبوس بودند، وقتی خدمت ایشان رسیدم، دیدم امام پرده‌های اتاق را در این دو ماه کنار نزده‌اند، یعنی دو ماه در اتاقی به سر برده‌اند و بیرون را تماشا نکرده‌اند. گفتم چرا این کار را نکردید، امام در جواب فرمودند: «برای چه این کار را بکنم؟» برای ایشان این مسایل مطرح نبود، بیرون برای ایشان تماشا نداشت. من از ایشان خواستم که پرده‌ها را کنار بزنم. امام به خاطر من موافقت کردند، و بعد از دو ماه امام منظره بیرون را که بسیار وسیع و گلکاری بود دیدند» و این نشان دهنده حالت روحی امام بود که زندان و تبعید برای ایشان مفهوم ندارد. ـ حجةالاسلام و المسلمین شهاب الدین اشراقی - روزنامه اطلاعات - 1 / 8 / 59.