بعد از آنکه آیت‌الله العظمی بروجردی به رحمت خدا پیوستند بسیاری از مراجع‌ آماده شده بودند برای اینکه بعد از فوت ایشان انجام وظیفه کنند و مقدماتی که بایستی‌ فراهم بشود برای بعضی از آنها فراهم شده بود و لذا دو ـ سه نفر از مراجع آن روز تعهد‌ کردند که 128 هزار تومان شهریه‌ای را که دفتر مرحوم آیت‌الله العظمی بروجردی‌ می‌پرداختند، تهیه کنند و بپردازند، ولی امام در این مرحله وارد نشدند و تنها به همان‌ درس و بحث می‌پرداختند. در مجالس ترحیم مرحوم آیت‌الله بروجردی اگر چنانچه امام‌ شرکت می‌کردند به صورت غیر معلوم و گوشه و کنار می‌آمدند که زیاد دیده نشوند. بعد‌ از اتمام این مجالس، طلبه‌هایی که به لحاظ علمی و اخلاقی علاقه‌مند به امام بودند‌ آرام نمی‌گرفتند و لذا عده‌ای در مقام برآمدند که این مسأله را مطرح کنند. بنا شد‌ عده‌ای که خود بنده یاد دارم تقریباً سی نفر بودند روز پنجشنبه‌ای آمدند خدمت امام‌ عرض کردند که آقا ما رساله می‌خواهیم. امام فرمودند: «من تا مقلد نبینم اجازه تهیه و‌ چاپ رساله نخواهم داد.» آنها نتوانستند جوابی بدهند. منظور امام این بود که من الآن‌ مثل بعضیها که رساله را قبلاً چاپ می‌کنند تا بعدها مقلد پیدا بشود، نمی‌توانم اینطور‌ قدم بردارم. بلکه اگر مقلد بود وظیفه شرعی پیدا می‌کنم و به عبارتی مقدمات مرجعیت‌ را به دست خودم فراهم نمی‌کنم.