

امام در نجف یا کاظمین به حرم که مشرف میشدند مثل بعضیها همه دعاها را در حرم نمیخواندند که مردم ببینند. شبهای جمعه که به حرم میرفتیم امام به خانه برمیگشتند و دعای کمیل را در خانه میخواندند یا از مسجد که میآمدند تنهایی به اطاق خودشان میرفتند و در را هم از داخل میبستند و چراغ هم ربع ساعت خاموش بود و عبادات مخصوصی داشتند. یک دفعه که با آقا از مسجد برگشته بودم دیدم آقا نیست. در اطاق بالا هم جوری قفل آویزان شده بود که خیال کردم در قفل است. فکر کردم امام از منزل خارج شدهاند. به خدمتکار منزل گفتم: «تازه با آقا از مجسد آمدهایم آقا کجاست؟» گفت: «از پله رفتند بالا» گفتم: «نیست، چراغ خاموش است ودر هم قفل است» آیتالله تبریزی هم آمده بود که با امام ملاقات کند. باز دیدم که خدمتکار گفت آقا بالاست تا گفتم «به خدا نیست، در اطاقشان هم قفل است» دیدم صدای امام از داخل اطاق بالا آمد که «آقای فرقانی من اینجا هستم داد نزن!» و بعد بلند شدند و چفت در را که از داخل میبستند باز کردند. گفتم: «آقا چرا در تاریکی نشستهاید؟» کلید دم در بود تا چراغ را روشن کردم دیدم امام در سجده است. گفتند: «چی میخواهی؟» امام در این حالت اذکاری داشت که ما نمیدانستیم چیست وقتی سر از سجده برداشتند دیدم صورتشان پر از اشک است و مهرشان هم از اشک خیس شده است. ـ حجةالاسلام و المسلمین فرقانی ـ پا به پای آفتاب ـ چاپ جدید ـ ج 3 ـ ص 20.