در موارد زیادى اتفاق مى‌افتاد که امام به مناسبت و حتى بى‌مناسبت و ابتدا به ساکن، از افرادى سراغ مى‌گرفتند که با توجه به تراکم کارها و گرفتاریها و مسئولیتهاى سنگین آن حضرت بویژه در اوج بحرانها فشارهاى روحى و ضعف جسمانى، حالتى غیرمنتظره و غیرعادى به نظر مى‌آمد. بویژه اگر مورد، فردى فراموش شده و مغفول عنه در سطح جامعه بود. از باب نمونه، چندى قبل از رحلت جانکاهشان، یک روز سراغ یکى از شخصیتهاى علمى حوزه علمیه قم را گرفتند که هرچند در سطح خواص از چهره‌هاى علمى و اخلاقى و معنوى بزرگ به شمار مى‌آید، ولى در سطح عموم ناشناخته و فراموش شده است سپس دستور فرمودند براى ایشان مبلغى پول فرستاده شود. قرار شد حقیر در قم، خدمت ایشان برسم و وجه را تقدیم کنم. ماه رمضان و مشکل سفر براى قصد اقامت، موجب تاخیر شد. بیمارى امام شدت گرفت و به بیمارستان منتقل شدند و در پى آن به ملکوت اعلى پیوستند و باز هم توفیق رساندن امانت دست نداد. براى صفر کردن حسابها و تحویل وجوه به مدیریت حوزه علمیه قم برحسب وصیت امام حواله مزبور را تبدیل به چک بانکى کردم و بالاخره به قم مشرف شدم، ولى ایشان در قم نبودند. بار دوم و بار سوم تا بالاخره بعد از چند ماه ایشان را یافتم. نخست تلفن زدم گفتم فلانى‌ام. به لحاظ لطف دیرینه ایشان به حقیر و ارادتم از سال 1342 به ایشان خوشحال شد. وقتى گفتم امانتى از امام براى شما دارم، انگار که اشتباه شنیده باشد فهمیدم که ایشان مطلب را متوجه نشده است، دوباره تکرار کردم که امانتى از امام براى شما دارم و عذرخواهى کردم که تاخیر شده است. با اینکه ایشان زبانى طلق و بیانى فصیح دارد با تکلف و لکنت گفت: از امام؟ امام... چه امانتى! بغض گلویش را گرفت و گریه مجال سخن نداد. طبق قرار با مقدارى تاخیر به طرف خانه ایشان حرکت کردم. وقتى رسیدم دیدم در کوچه به انتظار ایستاده نگران است. به خانه محقر ایشان وارد و در اتاقک پذیرایى مستقر شدم. ساعت حدود 3 بعد از ظهر بود. در تابستان گرم قم، پنکه دستى خراب و کوچک ایشان نمى‌توانست از گرماى سوزان هوا و گرمى صمیمیت آن فضا بکاهد. او هنوز نتوانسته بود باور کند که من از طرف امام نزدشان رفته‌ام. هنوز باور نکرده بود که بعد از سه ماه رحلت امام باید امانتى از امام به دستش برسد و هنوز نمى‌دانست امانت چیست؟ گریه جاى احوالپرسى را گرفته بود. به هر ترتیبى بود شکسته ماجرا را تعریف کردم. او به شدت مى‌گریست. احساس کردم این گریه غیرعادى است و باید نکته خاصى هم در آن باشد. بالاخره ایشان کم‌کم توانست صحبت کند. معلوم شد که ایشان بیمار است و تابستان را در مشهد بوده و تازه از گرد راه رسیده است. از اینکه امام بدون اینکه به ظاهر دلیلى داشته باشد به فکر ایشان افتاده است. شدیدا تحت تاثیر قرار گرفته و داغ دلش در فقدان امام تازه شده بود. لطف امام یک طرف قضیه بود و این که دستور داده بودند فلان مبلغ براى ایشان ارسال شود و تاخیر آن تا بعد از رحلت و نبودن ایشان در قم و بالاخره وصول امانت در آن روز که اواخر ماه بود و در آن ساعت طرف دیگر قضیه بود. به گونه‌اى ظریف معلومم شد که خانواده آن عالم در آن روز، نان شب نداشتند. . رحیمیان، محمدحسن؛ در سایه آفتاب؛ ص 222.