ما وقتى پهلوى آقا بودیم خیلى احساس راحتى مى‌کردیم و خیلى رابطه خوبى داشتیم. همه‌مان حالت امام، پدربزرگ و همه را مى‌گذاشتیم کنار. دو تا رفیق بودیم، وقتى پهلوى هم بودیم. با همه همین طور بودند. همه همین احساس آرامش را پهلوى ایشان داشتند. جذبه به جاى خود، دوستى‌هایمان، حرفهایى را که با ایشان مى‌زدیم همه خیلى صمیمانه بود. به ما نصیحت مى‌کردند، ولى نه نصیحتى مثل بقیه پدربزرگها و بزرگترها. جورى به آدم نصیحت مى‌کردند که آدم اصلا احساس نمى‌کرد. وقتى آدم شب مى‌رفت و رویش فکر مى‌کرد، مى‌فهمید امام دارند راه را به ما نشان مى‌دهند. . بروجردى، لیلا (نوه امام)؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، ص 226.