

امام در برخورد با دشمنان بسیار قاطع بود و تردید به خود راه نمیداد. یادم هست اوایل شروع نهضت یکروز صبح زود رفتم خدمت ایشان که تنها زیر کرسى بودند، در همین هنگام شخصى به نام بهبودى از مقامات دربار آمد و از ایشان اجازه ملاقات میخواست. امام اجازه دادند و آن شخص به خدمت امام آمد. ایشان هم در کمال بىاعتنایی نسبت به او به سخنانش گوش دادند. او خطاب به امام گفت شما در این راه تنها هستید و اضافه کرد آقاى شریعتمدارى با ما هست، شما فکر نکنید پیروز خواهید شد و بعد هم شروع کرد به تهدید کردن امام. ایشان در پاسخ فرمودند: «این را بدانید تا من زنده هستم اگر در خانهام را هم به رویم ببندید از پاى نخواهم نشست و با این نیش قلم علیه شما خواهم نوشت و اگر نشد از شکاف در سخنم را به مردم خواهم رساند. » . آیتالله توسلى- پا به پاى آفتاب – ج 1 - ص 284