در شب نهم اردیبهشت ماه 1348 رؤسای شهربانی سازمان امنیت و حزب بعث نجف برای اولین بار پس از کودتای سیاه بعثی‌ها در عراق به ملاقات امام رفتند و چون در آن ساعات امام ملاقات عمومی داشت و در میان جمعی از مردم و روحانیون نشسته بود از او تقاضای ملاقات خصوصی کردند. امام از ملاقات خصوصی با آنان سر باز زدند و گفتند من با کسی کار خصوصی ندارم. لکن آنان پافشاری داشتند که از امام وقت خصوصی بگیرند. از اینرو میان آنان و امام مناقشه‌ای روی داد. آنها از امام می‌‌خواستند که در مورد اختلافات مرزی میان ایران و عراق از عراق جانبداری کند. امام خطاب به مترجمی که در کنارش نشسته بود گفتند من کسی را می‌‌خواهم که بدون مجامله حرفهایم را برای اینها ترجمه کند وقتی مترجم گفت من آماده‌ام بفرمائید. امام فرمود: اولاً اختلاف ما و دولت ایران یک اختلاف اساسی و عقیدتی است و برطرف شدنی نیست. اما اختلاف بین شما و دولت ایران موسمی و زودگذر است. امروز به هم بد می‌‌گوئید و یکدیگر را طعن و لعن می‌‌کنید و فردا در کنار هم قرار می‌‌گیرید. ثانیاً شما چه نکرده‌اید که ایران کرده است؟ اگر آنها بد کردند شما بدتر کردید. مقامات عراقی که به شدت خشمگین شده بودند از جا برخاستند و در حالی که مرتب می‌‌گفتند مو لازم مو لازم (لازم نیست، امام بیانیه‌ای در پشتیبانی رژیم عراق صادر کنند) از منزل بیرون می‌‌رفتند. دو روز بعد رژیم عراق که از برخورد قاطع و قهرآمیز امام سخت خشمگین بود درصدد تهدید و ارعاب برآمد و به امام پیغام داد که باید دو روزه عراق را ترک کنید. وقتی این پیغام به امام داده شد با کمال خونسردی گذرنامه خود را پیش پیام‌آور افکنده و گفتند خروجی بزنند تا در اولین فرصت عراق را ترک کنم. . حجت‌الاسلام والمسلمین سید حمید روحانی – نهضت امام خمینی – ج 2 – چ دوم – صص 565-568