یکی از بزرگان می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گفت هر وقت با امام می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نشستیم یک جلوه تازه‌ای را کشف می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کردیم که احساس می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کردیم قبلاً این را نفهمیده بودیم یا متوجه نبودیم. این نشان‌دهنده آن جوهره اصلی ایشان است که آنقدر بزرگ، صاف و شفاف بود که هرچه انسان نزدیکتر می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شد بیشتر می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌فهمید. این مهمترین بعدی است که در وجود امام هست و مرهون مجموعه آن ریاضتها، تعبدها و تقیدهایی بود که ایشان داشتند. ایشان حتی به ریزه‌کاریهای اعمالشان مراقبت داشتند؛ به گونه‌‌‌ای که مباحات ایشان رنگ عبادت گرفته بود. لذا وقتی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌خواستند وضو بگیرند دقت زیادی داشتند که آب کم مصرف کنند. امام از اول طلبگی این مراقبتها را داشتند. . حجةالاسلام والمسلمین موسوی خوئینی‌ها – حوزه – ش 38 و 37، ص 79.