

مطالعه امام، خیلی زیاد بود. من واقعاً وقتی وارد اتاق میشدم، میدیدم توی کتاب گم هستند. ایشان نشسته بودند و یک میز جلویشان بود. به بلندی یک متر دورشان کتاب بود که ایشان اصلاً گم بودند توی این کتابها. شاید مثلاً بعضیها شوخی میکردند، میگفتند: هنوز آقا بلند نشدند از جایشان، دوستان که میآمدند آقا را ببینند همیشه توی آن اتاق بودند. فقط وقتی چای میخواستند با قاشق میزدند توی نعلبکی یا به استکان چایی. موقع غذا بلند میشدند میآمدند. . صدیقه مصطفوی – سروش – ش 476، ص 11.