

پس از سال 42 هنگامی که امام به قم آمدند، ما در منزل ایشان تشکیل دفتر دادیم، پس از چهار ماه که از شروع کار دفتر گذشت، روزى به فکر افتادیم که شاید امام از کارهای ما دل خوشى نداشته و روی بزرگوارى و کرامت نفسى که دارند چیزى به ما نمیگویند و به روى ما نمىآورند، خوب است ما خودمان نزد ایشان برویم و کار خود را عرضه کنیم تا اگر نظرى دارند بفرمایند. هنگامی که ایشان از درس مراجعت کرده به اتاق ملاقات رفتند ما که سه نفر بودیم به امام وارد شدیم. امام برخلات انتظار مشاهده کردند به جاى ملاقات کنندههایی که هر روز در آن وقت به دیدار ایشان میرفتند ما دست از کار کشیدهایم. نگاه تعجبآمیزى کردند، ولى روى همان وقار و متانت و پرحوصلگى خاصى که داشتند چیزى اظهار نکردند. جواب سلام ما را دادند و منتظر گفتار ما شدند. من مطالب را علىرغم همه سختى که سخن گفتن در محضر امام داشت آغاز کردم، از جمله گفتم آقا ما خودمان آمدهایم خدمت شما عرض کنیم هیچگونه رودربایستى با ما نداشته باشید. هر ایراد به ما دارید بفرمایید و اگر تشخیص دادید که باید کار ما را عوض کنید و کار پایینترى به ما بدهید یا اصلاً ما را جواب کنید و کارى به ما ندهید باز آمادهایم. ایشان در تمام مدت مانند عادت همیشگى خود سرشان را پایین انداخته و گوش میدادند. سخنان من که تمام شد، سرشان را بلند کرده با کمال صراحت و قاطعیت فرمودند: «آقاى رسولى احتیاجى به این حرفها نیست. هر زمان که من تشخیص دادم وجود شما در این خانه به ضرر اسلام است، بیرونتان میکنم. بفرمایید سر کارتان. » . حجةالاسلام والمسلمین سید هاشم رسولى محلاتى - روزنامه جمهورى اسلامى - 7 / 4 / 68