

یکبار که رسماً یک هیأت 14 نفره از مقامات عراقی خدمت امام بودند (چون قبلاً هیأت چهار نفرهای آمده و ناراحت برگشته بودند) امام فرمودند کسی که مترجم بود برای ترجمه بیاید. ما وقتی به او گفتیم بیاید، ترسید. از اول نیامد، بعد عذر آورد ولی گفت این شخصی که حالا بناست پیش امام بیاید چنین و چنان است و از صفات رذیله استاندار تعریف کرد و گفت به امام بگو مواظب باش من به او گفتم چه میگویی امام در منزل خودشان خطاب به رئیس جمهور آمریکا گفتند که منفور جامعه است و آنوقت از اینها بترسد اگر من این مطلب را به امام بگویم، ایشان مرا بیرون میکنند. آن آقای مترجم هم با خنده بیرون رفت. اینها به منزل امام که وارد شدند من در حیاط ایستاده بودم در دالان منزل، اینها مرا ندیدند یا مطمئن بودند که من عربی بلد نیستم والا این حرف را نمیزدند. استاندار خودش را باخته بود به مأمور همراهش گفت حالا که رفتم چه کار کنم؟ آن مأمور هم گفت: دستش (دست امام) را ببوس. وقتی وارد شدند و نشستند با خود وسایل ضبط و عکسبرداری هم آورده بودند. سه پایه عکسبرداری را وصل کردند. امام هیچی نفرمودند. خوب که کارهایشان را کردند امام فرمودند، جمع کنید. آنها هم جمع کردند. ولی یک دوربین عکسبرداری ماند. یک جمله گفتند: بالصوره. یعنی میخواهیم یک عکس برداریم. امام فرمودند: نمیشود. آنها هم همه چیز را جمع کردند و صحبتهایشان که تمام شد رفتند. امام اینقدر در فرمایش خودشان مسلط بودند و به هیچ وجه حاضر نبودند آنها را تحویل بگیرند. . حجةالاسلام والمسلمین عبدالعلی قرهی – سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی – ج 6 – ص 133