امام روز شروع و ختم درس خود را به موعظه اختصاص می‌داد و موعظه‌های‌ ایشان با دیگران فرق داشت. در همان جلسه موعظه وقتی امام عادی هم صحبت‌ می‌کردند، فضلا چنان اشک می‌ریختند که سینه ایشان خیس می‌شد. در مطلب عادی‌ موعظه هم منقلب می‌کرد، حالت غش به آدم دست می‌داد.