یک زمانى هم آقا بیمار بودند و هم خانم. ما معمولا دو سه نفر بودیم. اگر یکى از ما نزد امام مى‌ماند فورا مى‌گفتند: «من کسى را نمى‌خواهم، بروید پیش مادرتان». و با اوقات‌تلخى ما را از اتاق بیرون مى‌کردند که خانم تنها نماند. . مصطفوى، فریده؛ همان؛ ص 134.