در پاریس نامه‌ها را به لحاظ امنیتى، اول من باز مى‌کردم و بعد براى مطالعه خدمت امام مى‌بردم. یک بار که در آشپزخانه مشغول باز کردن نامه‌ها بودم، امام آمدند و گفتند: «من راضى نیستم». فکر کردم که ایشان نگران این هستند که مبادا من نامه‌ها را بخوانم، گفتم: به جدتان قسم‌نامه‌ها را نمى‌خوانم، فقط از جهت امنیتى آنها را باز مى‌کنم تا مبادا مشکلى داشته باشند. امام گفتند: «مى‌دانم، من هم همین را مى‌گویم. اگر خطرى هست چرا براى من نباشد و براى شما باشد». گفتم: اماما، مردم ایران منتظر شما هستند، گفتند: بالاخره هشت تا بچه هم در ایران منتظر شما هستند». گفتم: نگران نباشید، آموزش دیده‌ام و خطرى ندارد. گفتند: «خوب یک ساعتى بیایید به من هم یاد بدهید که چگونه این نامه‌ها را باز کنم. تا اگر خطرى داشته باشد رفع گردد». . حدیده‌چى، مرضیه؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 2، ص 148.