روزى مادرم به من که 1213 ساله بودم یک چیزى را گفتند از اطاق به من بده. من خیلى راحت گفتم: نه نمى‌دهم! اطاعت نکردم. امام صحبت مادرم را از توى حیاط شنیدند، البته از جهت تربیتى قدمها را آرام آرام به طرف من برداشتند، اما در عین حال اینکه قیافه نشان مى‌داد که دستها را بالا مى‌زدند که یعنى مى‌خواهند مرا کتک بزنند چرا؟ چون گوش به حرف مادرم ندادم مرا ترساندند. اما این فرصت را مى‌دادند که در عین اینکه مى‌ترسم فرار کنم و کتک نخورم، اما من فرار نکردم و ایشان به من رسیدند و من کتک خوردم و این هنوز به یادمان است که اگر مادرمان به ما کارى گفتند، بگوییم: چشم! . مصطفوى، زهرا؛ سخنرانى در دانشگاه شهید چمران اهواز؛ آرشیو مولف.